W praktyce gospodarczej zdarza się, że wspólnikiem spółki komandytowej jest spółka z o.o. Przyjrzyjmy się sytuacji, w której we właściwym czasie nie został złożony wniosek o upadłość tych spółek. Która z osób zarządzających ponosi w takim przypadku odpowiedzialność?
Dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Tyle w teorii mówi przepis art. 21 prawa upadłościowego. Ale w praktyce powstaje pytanie, kto winien i kto może ten wniosek fizycznie złożyć i podpisać — aby był złożony w terminie, a wspólnicy nie narazili się na negatywne konsekwencje swojego zaniechania. Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 2 pkt 1 prawa upadłościowego, w stosunku do spółki komandytowej uprawnionym i zobowiązanym do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa będzie wspólnik, który odpowiada za jej zobowiązania bez ograniczeń.
W spółkach komandytowych mamy dwa typy wspólników komandytariusza, który odpowiada za zobowiązania spółki do wysokości sumy komandytowej.W grę wchodzą więc dwie opcje: odpowiedzialność ograniczona i komplementariusz odpowiadający za zobowiązania spółki bez ograniczeń. W obrocie gospodarczym spotykamy spółki komandytowe, których komplementariuszem jest spółka z o.o. W praktyce odnajdziemy je jako podmiot oznaczony jako dodatek do firmy w postaci skrótu: sp. z o.o. sp. k. Wspólnikiem uprawnionym do złożenia wniosku o upadłość takiej spółki jest właśnie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Jednakże spółka z o.o. jako osoba prawna nie działa samoistnie, ale przez swoje organy. Skoro sprawy spółki z o.o. prowadzi jej zarząd, czyli prezes oraz członkowie zarządu, to te osoby będą uprawnione również do prowadzenia spraw spółki komandytowej jako organy jej komplementariusza.
Reasumując: uprawnienie i obowiązek złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy lub umowy spółki ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania — samodzielnie lub łącznie z innymi osobami.
Autor: Zofia Gałązka, radca prawny, Grupa Prawna Togatus